Slaq.am-ը շարունակում է իր ընթերցողներից նամակներ ստանալ իրենց հուզող հարցերի շուրջ: Այս անգամ մեզ նամակով դիմել է 37-ամյա Վիոլետան.

«Խնդրում եմ ինձ օգնեք. արդեն 10 տարի է չեմ տեսել կրտսեր որդուս` Հայկին` չնայած, որ ապրում ենք նույն քաղաքում: Ամուսնացել եմ 18 տարեկանում, սակայն սիրում էի ուրիշին` համադասարանցուս:

Իսկ իմ ամուսինը հորս պնդելով` հարմար թեկնածու էր, ես էլ ենթարկվեցի նրան: Ամուսնուցս երկու որդի ունեմ, որոնք հիմա իմ հոգատարությունն են վայելում: Տարիներ առաջ, երբ ամուսնուցս արդեն երկու որդի ունեի, որոշեցի դիմել համարձակ քայլի. ապրել նրա հետ, ում դեռ մանկուց եմ սիրել: Նա իմ համադասարանցին է` Գրիգորը: Ապահարզանից հետո ավագ որդիս մնաց ամուսնուս խնամակալության տակ, իսկ կրտսեր որդիս` իմ: Գրիգորն ընդունում էր նրան հարազատ որդու պես: Ես ապահով ընտանիքից եմ, հայրս գործարար էր, ուստի սովոր էի շքեղ կյանքին, իսկ Գրիգորն այդպիսին չէր. նա չէր աշխատում, ապրում էր ընտանիքի կամ էլ ընկերական շրջապատի հաշվին: Սկզբանական շրջանում մենք առանձին էինք բնակվում` վարձով տանը, հետո տեղափոխվեցինք նրա հայրական տուն: Ծնողներն էլ ինձ ու որդուս ընդունեցին հարազատի պես, երբ իմացան, որ Գրիգորից երեխա եմ սպասում: Նրանց առաջին թոռնիկն էր, ուրախությանը չափ ու սահման չկար: Երրորդ որդուս ծնվելուց հետո կյանքս անտանելի էր դարձել. Գրիգորն ուներ մեծ ընկերական շրջապատ. ինձ թողնում էր տանը, իսկ ինքը տուն էր գալիս կեսգիշերից հետո, կամ էլ ընդհանրապես տուն չէր գալիս: Ինձ ու երեխաներիս ֆինանսապես չէր օգնում, իսկ իմ ծնողներն ինձնից երես էին թեքել:

Գրիգորի հետ մի քանի անգամ փորձեցի խոսել, հասկացնել, որ այսպես շարունակվել չի կարելի, սակայն ամեն անգամ նա սկսում էր հայհոյել ինձ ու ծնողներիս, ինձ նվաստացնում էր ու ասում` ձեռ չի տալիս`թող ու գնա: Ամեն անգամ երեսով էր տալիս, որ ես ամուսնացած եմ եղել, երեխաներ ունեմ ու որ դա իր նման հայ տղայի համար նվաստացուցիչ է: Գրիգորն օրեցօր անտանելի էր դառնում` սկսել էր հարբել ու ինձ ծեծում էր: Որոշեցի հեռանալ նրանից. հավաքեցի իրերս ու գնացի հայրական տուն: Գրիգորի ծնողներն աղաչում էին, որ երեխային թողեմ իրենց մոտ` մինչև հստակ որոշեմ հետագա անելիքներս: Գրիգորն էլ ինձ ասում էր` դու ուր ուզում ես գնա, բայց որդուս չտանես: Չնայած ինձ համար դժվար էր, բայց որդուս թողեցի: Որոշ ժամանակ հետո հանդիպեցի նախկին ամուսնուս, իրար հետ երկար խոսեցինք ու նա ինձ ներեց, վերադարձա իմ նախորդ ընտանիք: Հիմա կրտսեր որդիս` Հայկը, 10 տարեկան է: Նա ապրում է Գրիգորի ծնողների հետ: Մեր բաժանվելուց հետո Գրիգորը մեկնել է Մոսկվա: Այս տարիների ընթացքում չեմ տեսել որդուս` չնայած միշտ էլ փորձել եմ իմ մեջ ուժ հավաքել ու այցելել նրան: Որքան տարիներն անցնում են, այնքան ինքս իմ մեջ չեմ կարողանում ուժ գտնել: Չգիտեմ, որ տեսնի ինձ` ինչ կասի, երևի չի ների…»