Պատմությունը, որը ներկայացնում ենք ձեր ուշադրությանը, իրական է: Դեպքը տեղի է ունեցել տասը տարի առաջ: Մեր խմբագրություն նամակով դիմել և իր կյանքի ողբերգական իրադարձություններն է ներկայացրել 30-ամյա Կարենը: 
«Մինչ օրս գիշերները հանգիստ չեմ քնում…աչքերիս առաջ հայրս է` արնաշաղախ ընկած հատակին: Մորս հուզառատ, արցունքների մեջ կորած դեմքը…
Հայրս հարբեցող էր, միևնույն ժամանակ բարի ու միամիտ մարդ: Երևի տան հոգսերը, փող վաստակել չկարողանալու իր անկարողությունն էին նրան ստիպում խմել, այնպես հարբել, որ մոռանալ իր թույլ լինելու մասին: Մայրս միշտ հորս հանդիմանում էր, երբ նա խմած տուն էր գալիս: 
Հերթական դեպքն էր. Աչքիս առջև դեռևս այդ տեսարանն է. հայրս հարբած` մորս հետ վիճում էր: Նա սկսեց մորս հարվածել, ես էլ աղմուկիս սենյակիցս դուրս եկա, երբ նա հարվածում էր մորս` հորս ձեռքից բռնեցի ու բրդեցի: Շատ զայրացած էի, ուժեղ բրդեցի, նա ընկավ հատակին, գլուխը ուժգին հարվածեց հատակին ու… այլևս աչքերը չբացեց…
Ես դարձա հայրասպան, թեպետ անգամ մտքովս չէր անցնում հորս սպանել: 
Դեպքից հետո ինձ դատեցին, չնայած նրան, որ բոլորն իմ շրջապատում ինձ փորձում էին արդարացնել, անգամ հորաքույրս էր ցուցմունք տվել և ասել, որ դա ընդամենը պատահականություն է եղել, ես մարդասպան չեմ: 
Մեղքի զգացումից մինչև հիմա չեմ կարողանում ազատվել… հիմա ազատության մեջ եմ, բայց ահա հոգու ու խղճի ազատությունս չեմ վերգտել…